Udostępnij
Skomentuj

Jak nałożyć tynk cienkowarstwowy?

Tynk cienkowarstwowy posiada szerokie spektrum zastosowania. Używa się go jako materiał do wykańczania elewacji i ścian wewnętrznych, a także jako wierzchnia warstwa w systemach ociepleń metodą lekką mokrą. Z uwagi na to, że znajduje się w powszechnym, użyciu warto wiedzieć, jak się go nakłada.

Co to są tynki cienkowarstwowe?

Tynki cienkowarstwowe zostały wprowadzone na rynek wraz z pojawieniem się systemu ocieplenia budynków metodą lekką mokrą. Szeroka gama kolorystyczna i zróżnicowanie faktur sprawiły, że zaczęto ich używać także do wykańczania ścian wewnętrznych. Z uwagi na skład chemiczny tynki cienkowarstwowe można podzielić na:

  • tynki mineralne – to najtańsza opcja. Element wiążący stanowi w nich cement. Zazwyczaj mieszanina wzbogacona jest również o dodatkowe substancje, takie jak polimery i włókna, których podstawowym zadaniem jest zwiększenie plastyczności, urabialności oraz przyczepności.

Spośród wszystkich rodzajów tynków cienkowarstwowych mogą się pochwalić najwyższą paroprzepuszczalnością, dzięki której rozwój pleśni jest utrudniony. Przed pojawieniem się grzyba na ścianie chroni również zasadowy odczyn tynku mineralnego. Jego wadą jest jednak mała odporność na uszkodzenia mechaniczne. Z uwagi na swój kolor wymagają malowania farbą.

  • tynki akrylowe – najczęściej stosowane, głównie z uwagi na dobry stosunek ceny do jakości. Są to masy żywiczne. Wykazują się dużą odpornością na uszkodzenia mechaniczne, jednak mają małą paroprzepuszczalność. Nie mogą być zatem stosowane na wełnę mineralną. Dodatkowo z uwagi na zjawisko dyspersji akrylowej stanowią pożywkę dla grzybów i pleśni, dlatego muszą być zabezpieczone odpowiednimi środkami grzybo- i pleśniobójczymi.

Z uwagi na to, że mogą stanowić optymalne środowisko dla rozwoju mikroorganizmów należy unikać ich stosowania wszędzie tam, gdzie jest wilgoć oraz występują skupiska drzew. Szeroka gama kolorystyczna sprawia, że każdy może znaleźć barwę mu odpowiednią. Co więcej, tynki akrylowe w odróżnieniu od tynków mineralnych nie wymagają dodatkowego malowania. Mają bowiem piękne barwy.

  • tynki silikatowe (krzemianowe) – w ich skład wchodzi potasowe szkło wodne, posiadające odczyn silnie zasadowy. Są zatem odporne na szkodliwe działanie pleśni, grzybów oraz deszczu. Charakteryzują się również wysokim stopniem elastyczności.

Są szczególnie polecane do wykańczania elewacji w miastach. Wchodząc bowiem w reakcję z dwutlenkiem węgla, zwiększają swoją trwałość. Wykazują również dużą odporność na zabrudzenia. W porównaniu z tynkami akrylowymi ich kolory są trwalsze, jednak mniej nasycone.

  • tynki silikonowe – są najdroższe spośród wszystkich tynków cienkowarstwowych. Cechują się jednak jakością adekwatną do swojej ceny. Są niezwykle elastyczne, odporne na szkodliwe działanie wody i tworzenie się zabrudzeń. Co więcej, charakteryzują się wysokim stopniem paroprzepuszczalności, dzięki temu nie są podatne na rozwój pleśni oraz grzybów. Mogą być stosowane w miejscach wilgotnych.
  • tynki silikatowo-silikonowe (SiSi) – w ich skład wchodzą masy silikatowe oraz żywice silikonowe, dzięki czemu łączą one w sobie cechy tynków krzemianowych oraz silikonowych. Charakteryzują się większym pH, paroprzepuszczalnością, odpornością na działanie mikroorganizmów oraz posiadają zdolność do samooczyszczenia się.

Mogą byś stosowane w dużych miastach. Sprawdzą się również na terenach, gdzie wilgotność powietrza jest duża i utrzymuje się przez cały rok.

  • tynki polimerowo-krzemianowe – do mieszanki krzemianowej dodawane są spoiwa polimerowe. Produkty tego typu dostosowane są do powierzchni mineralnych. Cechują się wysoką paroprzepuszczalnością, odpornością na zabrudzenia i wodę. Z uwagi na niski odczyn pH na ich powierzchni może wytwarzać się pleśń, dlatego należy je odpowiednio zabezpieczyć.

Właściwości tynków cienkowarstwowych zależą przede wszystkim od tego, jakie spoiwo zostało użyte w danym produkcie. Można jednak powiedzieć, że jako grupa wyróżniają się takimi cechami charakterystycznymi jak:

  • trwałość,
  • elastyczność,
  • odporność na zabrudzenia,
  • łatwość przeprowadzania napraw,
  • optymalny stosunek ceny do jakości,
  • szeroka gama kolorystyczna, za wyjątkiem tynków mineralnych,
  • wiele faktur,
  • łatwość wykonywania zaprawy.

Podstawowym zadaniem tynków cienkowarstwowych nakładanych na elewację jest zabezpieczenie jej przed szkodliwym działaniem czynników atmosferycznych, a także uatrakcyjnienie pod względem wizualnym. W przypadku ścian znajdujących się wewnątrz budynku, rolą tynków tego typu jest ozdobienie powierzchni, zwłaszcza jeśli połączymy je z tynkami mozaikowymi i strukturalnymi, co pozwoli zróżnicować fakturę ścian.

Podłoże

Tynki cienkowarstwowe można nakładać zarówno na zewnętrznych ścianach budynku, jaki wewnętrznych.  Można je zastosować na podłoża takie jak:

  • beton,
  • izolacja termiczna (wełna lub styropian),
  • pustaki ceramiczne,
  • tynk cementowy i cementowo-wapienny,
  • płyty kartonowo-gipsowe.

W przypadku izolacji termicznej należy pamiętać o tym, że podłoże stanowi wcześniej nałożona warstwa zbrojna, będąca siatką zatopioną w kleju. Tynk cienkowarstwowy może być na nią nakładany po upływie 2-3 dni.

Warunki przystąpienia do prac

Zanim nałożymy tynk należy odpowiednio przygotować podłoże. Musi ono być:

  • suche – dopuszczalna zawartość wilgoci sięga 3-4%,
  • równe – pozbawione krzywizn,
  • wysezonowane – czyli pozostawione od kilku dni do kilku miesięcy bez jakiejkolwiek ingerencji człowieka. Dzięki temu proces kurczu, który zachodzi podczas odparowywania wody ze świeżego podłoża, nie doprowadzi do tworzenia się pęknięć na tynku, a w konsekwencji także na innych warstwach wykończeniowych.

W przypadku izolacji termicznej czas sezonowania wynosi 2-3 dni. Jeśli zaś kładziemy tynk cienkowarstwowy na tynk tradycyjny położony bezpośrednio na murze okres ten wydłuża się nawet do kilku tygodni.

  • nieprzemarznięte – nakładanie tynku cienkowarstwowego nie może się odbyć, jeśli temperatura powietrza spadła poniżej 5 stopni.
  • przyczepne – podłoże należy pokryć podkładem tynkarskim, aby zapewnić odpowiednią przyczepność podłoża przed przystąpieniem do prac. Informacje o tym, jaki rodzaj podkładu należy wybrać, znajdują się na opakowaniu tynku. Na rynku dostępne są także tynki cienkowarstwowe bezpodkładowe.
  • czyste – bez zabrudzeń, kurzu, resztek innych materiałów wykończeniowych pyłu. Do zeskrobania trudnych zabrudzeń użyć można szorstkiej miotły, papierów ściernych lub szlifierki.
  • nośne – mocne i solidnie wykonane. Ważnym elementem jest uzupełnienie wszelkiego rodzaju ubytków.

Nakładanie tynków cienkowarstwowych – informacje podstawowe

Tynki tego typu są nakładane jednowarstwowo. Grubość powłoki powinna sięgać od 2 do 10 mm. Można je wykonywać bezpośrednio na wełnę mineralną, styropian, tynk tradycyjny czy też inny rodzaj podłoża.

Tynkowanie najlepiej przeprowadzić jesienią lub wiosną. Latem bowiem temperatury są na tyle wysokie, iż mogą powodować za szybkie wysychanie zaprawy tynkarskiej. Zimą zaś niska temperatura ogranicza przyczepność tynku i sprawia, że nie wiąże się on z podłożem. Temperatury optymalne dla przeprowadzania tego rodzaju czynności mieszczą się w zakresie od 5 do 20 stopni.

Istotną kwestią jest faktura tynku. Do najpopularniejszych należą:

  • faktura nakrapiana (baranek),
  • faktura rustykalna (kornik lub drapana),
  • faktura mozaikowa (kamyczkowa).

Odpowiedni wzór uzyskiwany jest dzięki właściwemu zatarciu tynku. Kwestią zasadniczą jest w tym wypadku kształt, rozmiar i ilość kruszywa znajdującego się w mieszance suchej. Parametry te decydują o tym, jaką fakturę uzyskamy na ścianie. Możemy zdecydować się również na tynk cienkowarstwowy o gładkiej powierzchni.

Techniki nakładania

To, jakiej jakości fakturę uzyskamy zależy w dużej mierze od zdolności manualnych tynkarza. Ważne jest również doświadczenie w przeprowadzaniu tego typu prac. Jeśli źle rozplanujemy pracę, w wyniku czego przerwa między czynnością nałożenia tynku a jego zatarciem będzie zbyt długa, nie uzyskamy zadawalających efektów.

Możemy sobie nieco ułatwić sprawę wybierając specjalne tynki nakładane ręcznie, które zazwyczaj charakteryzują się lepszą urabialnością, plastycznością, zdolnością do nakładania i zacierania. Żadne dodatki nie zastąpią jednak doświadczenia. Z tego względu warto zatrudnić profesjonalnych tynkarzy.

Jeśli jednak nie stać nas na takie rozwiązania, tynkowanie powinniśmy rozpocząć od pomieszczeń mniej reprezentatywnych (piwnica, kotłownia) i z czasem, wraz z rosnącymi umiejętnościami, przechodzić do kuchni, sypialni i salonu. Wówczas uzyskamy zadowalające efekty.

Na rynku istnieją także tynki nakładane maszynowo, które przeznaczone są do agregatu tynkarskiego. Jest to urządzenie ułatwiające przeprowadzenie wszelkich prac tynkarskich, niezależnie od rodzaju zaprawy. Przyspiesza wykonywanie czynności, jednak z uwagi na wysoką cenę zazwyczaj jest stosowane jedynie przy dużych powierzchniach. Tynkowanie w domu/mieszkaniu przeważnie odbywa się ręcznie.

Przydatne narzędzia

Tynkowanie ręczne wymaga odpowiedniego sprzętu, takiego jak:

  • wiertarka wyposażona w mieszadło – to nią dokładnie rozprowadzimy suchą mieszankę tynkarską z wodą. Może być zastąpiona przez przybory drewniane lub wykonane ze stali nierdzewnej.
  • kielnia – służy do nakładania masy tynkarskiej na pacę.
  • paca – za jej pomocą tynk rozprowadzany jest po podłożu, a następnie zacierany.
  • akcesoria dodatkowe – drabina (potrzebna, gdy tynkujemy sufit), folia ochronna, strój roboczy czy też listwy i siatki tynkarskie oraz profile ochronne, ułatwiające dokładną aplikację tynku.

Jak tynkować? Poradnik

  1. Tynkowanie należy rozpocząć od rozrobienia zaprawy tynkarskiej z wodą w taki sposób, aby nie powstały żadne grudki.
  2. Po uzyskaniu odpowiedniej konsystencji trzeba przy pomocy kielni nałożyć określoną ilość masy tynkarskiej na krawędź pacy.
  3. Teraz pora na równomierne rozprowadzenie tynku po podłożu. Co do zasady, kładzie się go pasami pionowymi z góry na dół. Istotne jest w tym wypadku to, aby nie zmieniać kierunku ruchu pacy.
  4. Niezwykle ważną czynnością jest zacieranie tynku. W przypadku tynków cienkowarstwowych pozwala uzyskać odpowiednie wzory. Jeśli zależy nam na fakturze baranka, musimy przy pomocy pacy wykonywać ruchy koliste. W przypadku kornika muszą być to ruchy pionowe lub poziome.
  5. Po zatarciu podłoża należy poczekać aż tynk wyschnie i po tym czasie można przeprowadzać dalsze prace wykończeniowe.
Udostępnij
5,0
1 ocena
Oceń artykuł i Ty!

Komentarze (0)