https://www.budujesz.pl/wiadomosc/ocieplanie-scian-zewnetrznych-krok-po-kroku/7647/ 2017-04-20 15:05:39.000000

Ocieplanie ścian zewnętrznych - krok po kroku.

Montaż systemów ociepleniowych na zewnętrznych ścianach budynku podyktowany powinien być przede wszystkim chęcią poprawienia parametrów termicznych całej konstrukcji. Stanie się to jednak możliwe tylko wtedy, gdy zdecydujemy się na odpowiednie materiały, a całość prac przeprowadzimy zgodnie z wcześniej przygotowanym planem.

Jak nietrudno się bowiem domyślić, ocieplanie ścian zewnętrznych wymaga właściwego przygotowania. Mowa w tym miejscu głównie o zakupie odpowiednich materiałów, a także uporządkowaniu podłoża, na którym system ma zostać położony.

Choć nie zawsze jest to regułą, w wielu sytuacjach zalecany jest zakup produktów montażowych jednego producenta. Dzięki temu zyskamy pewność, że wszystko będzie ze sobą współgrało w sposób prawidłowy. Co więc należy kupić przed przygotowaniem ocieplenia elewacji?

  • Płyty termoizolacyjne – zazwyczaj jest to styropian, choć sporą popularnością cieszy się również wełna mineralna.
  • Masa klejowa lub zaprawa – posłużą nam one do montażu wspomnianych płyt termoizolacyjnych, a także do przygotowania tak zwanej warstwy zbrojnej.
  • Grunt – nie zawsze jest konieczny,
  • Materiał do warstwy zbrojnej.
  • Łączniki i produkty wykończeniowe – takie jak taśmy, szyny, listwy czy siatki narożnikowe.

Opcjonalnie możemy zdecydować się także na farbę elewacyjną, dzięki której dostosujemy wygląd ścian zewnętrznych do naszych wymagań.

Kiedy rozpocząć ocieplanie?

Skoro wiemy już, jakich materiałów należy użyć podczas realizacji prac, warto zastanowić się, kiedy najlepiej się do nich zabrać. Jeżeli ocieplamy dom nowy, powinniśmy podejść do tego najlepiej 5-6 tygodni po tynkowaniu ścian.

Powinniśmy pamiętać także o tym, aby nie ocieplać domu w niekorzystnych warunkach atmosferycznych. Najlepiej więc wszelkie prace rozpocząć wiosną lub latem, ewentualnie bardzo wczesną jesienią.

Przygotowanie podłoża

Bez należycie przygotowanych ścian nie będziemy w stanie wykonać żadnych bardziej skomplikowanych czynności. Chcąc wyeliminować wszelkie ewentualne trudności, powinniśmy zadbać o to, aby podłoże okazało się przede wszystkim czyste, suche oraz zwarte.

Na początku powinniśmy sprawdzić stan tynku. Musi on wyróżniać się odpowiednią przyczepnością, którą sprawdza się poprzez stukanie powierzchni ścian przedmiotem, który nie doprowadzi do jego uszkodzenia. Gdy podczas tych czynności usłyszymy pusty, głuchy dźwięk, oznacza to, że tynk uległ odspojeniu, dlatego konieczne okaże się jego wykucie. Wszelkiego rodzaju ubytki wypełniamy zaprawą tynkarską bądź naprawczą

Gdy tynk trzyma się w sposób prawidłowy, powinniśmy przystąpić do jego czyszczenia. Wszelkiego rodzaju zabrudzenia najlepiej usuwać za pomocą drucianej szczotki, szczególnie wtedy, gdy na ścianach znajduje się stara, zaschnięta powłoka malarska. Zanieczyszczenia usunąć możemy także przy pomocy myjki ciśnieniowej oraz standardowych detergentów. Po czyszczeniu na mokro, należy zaczekać, aż ściana całkowicie wyschnie.

W przypadku pojawienia się na ścianie grzybów, glonów bądź mchu, warto skorzystać z dobrej jakości środka grzybobójczego, którego wykorzystanie powinno przebiegać zgodnie z informacją zawartą na opakowaniu.

Problematyczne mogą być dla nas tak zwane ściany mocno nasiąkliwe (wykonane chociażby z nieotynkowanych bloków gazobetonowych). Wyróżniają się one słabą przyczepnością, przez co nasze materiały izolacyjne po prostu nie będą się trzymać. Problem ten rozwiążemy za sprawą gruntowania, który poprawi nośność podłoża.

Ocieplanie ścian – krok po kroku

Skoro już ściany zewnętrzne zostały w odpowiedni sposób przygotowane, możemy przystąpić do realizacji kolejnych etapów. Od czego rozpocząć prace ociepleniowe? Najlepiej od wyznaczenia dolnej krawędzi, do której montowane będą materiały izolacyjne. W tym celu powinniśmy wykorzystać tak zwane listwy startowe, które mocujemy przy użyciu kołków rozporowych.

Kolejne listwy łączymy z wykorzystaniem odpowiednich klipsów, przy zachowaniu 2-milimetrowej przerwy pomiędzy kolejnymi listwami. Po wyznaczeniu dolnej krawędzi, możemy przystąpić do kolejnych prac.

  1. Przygotowanie zaprawy. Najlepiej postępować zgodnie ze wskazówkami producenta, która najczęściej umieszczane są na opakowaniu. Zazwyczaj dotyczą one proporcji użycia zaprawy i wody, w której będzie mieszana.
  2. Przyklejanie izolacji. Zaprawa powinna być mieszana tak długo, aż uzyska ona jednolitą konsystencję, bez żadnych grudek. Możemy wykorzystać w tym celu kawałek drewna lub specjalne, obrotowe mieszadło. Gdy zaprawa jest gotowa, możemy nakładać ją na styropianowe płyty izolacyjne. Najlepiej umieszczać go po obwodzie płyt (najlepiej kilkucentymetrowym pasmem) oraz mniej więcej na środku 3-4 niewielkimi plackami. Dzięki temu płyty będą odpowiednio trzymać się podłoża – po przyciśnięciu do ściany, koniecznie dociśnijmy je przy użyciu pacy. Należy je mocować ściśle łącząc je ze sobą. Płyty nie powinny stykać się ze sobą tylko przy otworach dylatacyjnych. Jeżeli zaprawa „wypłynie” spod płyty, trzeba ją od razu zebrać. Nieco inaczej cały proces wygląda w przypadku montowania wełny mineralnej. Najpierw w wybrane miejsca na jej powierzchni należy wetrzeć cienką warstwę zaprawy (przy użyciu szpachli). Dopiero potem nakładamy odpowiednią ilość zaprawy. Gdy płyty zostaną przymocowane, powinniśmy sprawdzić, czy między poszczególnymi płytami nie pojawiły się szczeliny. Jeżeli tak, wypełniamy je klinami lub pianką poliuretanową (tylko w przypadku korzystania ze styropianu). Mniej więcej po 72 godzinach powierzchnię płyt trzeba wyrównać poprzez przecieranie jej pacą wyposażoną w papier ścierny.
  3. Mocowanie płyt za pomocą łączników mechanicznych. Umiejscawiane są one w płytach izolacyjnych, które klej zdążył się już zawiązać. Przed wykonaniem jakichkolwiek prac należy jednak podjąć decyzje na temat tego, jakie łączniki powinny zostać użyte. Uzależnione jest to między innymi od materiału izolacyjnego i podłoża. W przypadku płyt styropianowych, używane są łączniki z trzpieniem stalowym bądź z tworzywa sztucznego. Przy wełnie skorzystać możemy wyłącznie z elementów z trzpieniem metalowym. Łączniki montujemy co najmniej po 5 sztuk na metr kwadratowy, najlepiej w miejscach, gdzie znajduje się zaprawa. Liczba łączników powinna być większa w narożach budynku, gdyż miejsca te są najbardziej narażone na wpływ wiatru. W jaki sposób przebiega montaż łączników mechanicznych? Najpierw wywiercamy otwory w płycie i ścianie, następnie umieszczamy w nich łączniki, a na koniec wbijamy je młotkiem lub wkręcamy wiertarką. Pamiętać należy jednak o tym, że nie wszystkie zaprawy wymagają montowania łączników.
  4. Szczeliny dylatacyjne. W konstrukcji budynku tworzone są w celu przenoszenia wszelkiego rodzaju obciążeń, przesunięć czy odkształceń. Powinny znaleźć się w nich odpowiednie profile dylatacyjne, które utrzymają szczelność izolacji w przypadku wspomnianego przesuwania się poszczególnych elementów budowli. Są one montowane w szczelinach o szerokości co najmniej 15 mm – w tym celu należy skorzystać z zaprawy klejowej. Profile muszą posiadać siatkę zbrojną, która zapewni wystarczające przyczepność do podłoża.
  5. Wykonanie warstwy zbrojnej. Do jej przygotowania wykorzystuje się włókno szklane. Jej głównym zadaniem jest zabezpieczenie konstrukcji izolacji przed różnego rodzaju uszkodzeniami natury mechanicznej. Dzięki warstwie zbrojnej, nie musimy więc martwić się powstaniem ewentualnych pęknięć czy odkształceń. Warstwa zbrojna najpierw powinna zostać wykonana w narożach otworów drzwiowych i okiennych, gdyż są one najbardziej podatne na wspomniane uszkodzenia. Skorzystać należy z profili narożnikowych wyposażonych w siatkę zbrojeniową. Najpierw nakładamy zaprawę, a następnie montujemy wydzielony pas siatki. Następnie zatapiamy go w zaprawie, przy użyciu stalowej pacy. Identycznie postępujemy ze wszystkimi pasami siatki.
  6. Wykonanie warstwy elewacyjnej. Po wykonaniu wszystkich wymienionych wyżej prac, możemy przystąpić do nakładania tynku, który umocni całą konstrukcję, a dodatkowo zabezpieczy system przed wpływem zmiennych warunków atmosferycznych. Kiedy należy nałożyć tynk? Mniej więcej po 72 godzinach od wykonania warstwy zbrojnej. Masy tynkarskie przed nałożeniem należy wymieszać. Jeżeli zakupiliśmy zaprawę tynkarską w proszku, trzeba ją rozrobić w wodzie, zgodnie z informacją podaną na opakowaniu. Tynk rozprowadzamy przy użyciu metalowej pacy. Szczeliny dylatacyjne należy zabezpieczyć maskującymi uszczelkami.
  7. Malowanie elewacji. Farbę możemy nakładać przy użyciu wałka, pędzla bądź urządzeń natryskowych. W większości przypadku farba powinna zostać naniesiona w dwóch warstwach, niektóre produkty wymagają jednak większej liczby warstw. Podczas nakładania farby, nie zapominajmy o zachowaniu jednego kierunku nanoszenia – między poszczególnymi warstwami należy zachować również odpowiednią przerwę (zazwyczaj około 6 godzin).

Jak nietrudno się bowiem domyślić, ocieplanie ścian zewnętrznych wymaga właściwego przygotowania. Mowa w tym miejscu głównie o zakupie odpowiednich materiałów, a także uporządkowaniu podłoża, na którym system ma zostać położony.

Choć nie zawsze jest to regułą, w wielu sytuacjach zalecany jest zakup produktów montażowych jednego producenta. Dzięki temu zyskamy pewność, że wszystko będzie ze sobą współgrało w sposób prawidłowy. Co więc należy kupić przed przygotowaniem ocieplenia elewacji?

  • Płyty termoizolacyjne – zazwyczaj jest to styropian, choć sporą popularnością cieszy się również wełna mineralna.
  • Masa klejowa lub zaprawa – posłużą nam one do montażu wspomnianych płyt termoizolacyjnych, a także do przygotowania tak zwanej warstwy zbrojnej.
  • Grunt – nie zawsze jest konieczny,
  • Materiał do warstwy zbrojnej.
  • Łączniki i produkty wykończeniowe – takie jak taśmy, szyny, listwy czy siatki narożnikowe.

Opcjonalnie możemy zdecydować się także na farbę elewacyjną, dzięki której dostosujemy wygląd ścian zewnętrznych do naszych wymagań.

Kiedy rozpocząć ocieplanie?

Skoro wiemy już, jakich materiałów należy użyć podczas realizacji prac, warto zastanowić się, kiedy najlepiej się do nich zabrać. Jeżeli ocieplamy dom nowy, powinniśmy podejść do tego najlepiej 5-6 tygodni po tynkowaniu ścian.

Powinniśmy pamiętać także o tym, aby nie ocieplać domu w niekorzystnych warunkach atmosferycznych. Najlepiej więc wszelkie prace rozpocząć wiosną lub latem, ewentualnie bardzo wczesną jesienią.

Przygotowanie podłoża

Bez należycie przygotowanych ścian nie będziemy w stanie wykonać żadnych bardziej skomplikowanych czynności. Chcąc wyeliminować wszelkie ewentualne trudności, powinniśmy zadbać o to, aby podłoże okazało się przede wszystkim czyste, suche oraz zwarte.

Na początku powinniśmy sprawdzić stan tynku. Musi on wyróżniać się odpowiednią przyczepnością, którą sprawdza się poprzez stukanie powierzchni ścian przedmiotem, który nie doprowadzi do jego uszkodzenia. Gdy podczas tych czynności usłyszymy pusty, głuchy dźwięk, oznacza to, że tynk uległ odspojeniu, dlatego konieczne okaże się jego wykucie. Wszelkiego rodzaju ubytki wypełniamy zaprawą tynkarską bądź naprawczą

Gdy tynk trzyma się w sposób prawidłowy, powinniśmy przystąpić do jego czyszczenia. Wszelkiego rodzaju zabrudzenia najlepiej usuwać za pomocą drucianej szczotki, szczególnie wtedy, gdy na ścianach znajduje się stara, zaschnięta powłoka malarska. Zanieczyszczenia usunąć możemy także przy pomocy myjki ciśnieniowej oraz standardowych detergentów. Po czyszczeniu na mokro, należy zaczekać, aż ściana całkowicie wyschnie.

W przypadku pojawienia się na ścianie grzybów, glonów bądź mchu, warto skorzystać z dobrej jakości środka grzybobójczego, którego wykorzystanie powinno przebiegać zgodnie z informacją zawartą na opakowaniu.

Problematyczne mogą być dla nas tak zwane ściany mocno nasiąkliwe (wykonane chociażby z nieotynkowanych bloków gazobetonowych). Wyróżniają się one słabą przyczepnością, przez co nasze materiały izolacyjne po prostu nie będą się trzymać. Problem ten rozwiążemy za sprawą gruntowania, który poprawi nośność podłoża.

Ocieplanie ścian – krok po kroku

Skoro już ściany zewnętrzne zostały w odpowiedni sposób przygotowane, możemy przystąpić do realizacji kolejnych etapów. Od czego rozpocząć prace ociepleniowe? Najlepiej od wyznaczenia dolnej krawędzi, do której montowane będą materiały izolacyjne. W tym celu powinniśmy wykorzystać tak zwane listwy startowe, które mocujemy przy użyciu kołków rozporowych.

Kolejne listwy łączymy z wykorzystaniem odpowiednich klipsów, przy zachowaniu 2-milimetrowej przerwy pomiędzy kolejnymi listwami. Po wyznaczeniu dolnej krawędzi, możemy przystąpić do kolejnych prac.

  1. Przygotowanie zaprawy. Najlepiej postępować zgodnie ze wskazówkami producenta, która najczęściej umieszczane są na opakowaniu. Zazwyczaj dotyczą one proporcji użycia zaprawy i wody, w której będzie mieszana.
  2. Przyklejanie izolacji. Zaprawa powinna być mieszana tak długo, aż uzyska ona jednolitą konsystencję, bez żadnych grudek. Możemy wykorzystać w tym celu kawałek drewna lub specjalne, obrotowe mieszadło. Gdy zaprawa jest gotowa, możemy nakładać ją na styropianowe płyty izolacyjne. Najlepiej umieszczać go po obwodzie płyt (najlepiej kilkucentymetrowym pasmem) oraz mniej więcej na środku 3-4 niewielkimi plackami. Dzięki temu płyty będą odpowiednio trzymać się podłoża – po przyciśnięciu do ściany, koniecznie dociśnijmy je przy użyciu pacy. Należy je mocować ściśle łącząc je ze sobą. Płyty nie powinny stykać się ze sobą tylko przy otworach dylatacyjnych. Jeżeli zaprawa „wypłynie” spod płyty, trzeba ją od razu zebrać. Nieco inaczej cały proces wygląda w przypadku montowania wełny mineralnej. Najpierw w wybrane miejsca na jej powierzchni należy wetrzeć cienką warstwę zaprawy (przy użyciu szpachli). Dopiero potem nakładamy odpowiednią ilość zaprawy. Gdy płyty zostaną przymocowane, powinniśmy sprawdzić, czy między poszczególnymi płytami nie pojawiły się szczeliny. Jeżeli tak, wypełniamy je klinami lub pianką poliuretanową (tylko w przypadku korzystania ze styropianu). Mniej więcej po 72 godzinach powierzchnię płyt trzeba wyrównać poprzez przecieranie jej pacą wyposażoną w papier ścierny.
  3. Mocowanie płyt za pomocą łączników mechanicznych. Umiejscawiane są one w płytach izolacyjnych, które klej zdążył się już zawiązać. Przed wykonaniem jakichkolwiek prac należy jednak podjąć decyzje na temat tego, jakie łączniki powinny zostać użyte. Uzależnione jest to między innymi od materiału izolacyjnego i podłoża. W przypadku płyt styropianowych, używane są łączniki z trzpieniem stalowym bądź z tworzywa sztucznego. Przy wełnie skorzystać możemy wyłącznie z elementów z trzpieniem metalowym. Łączniki montujemy co najmniej po 5 sztuk na metr kwadratowy, najlepiej w miejscach, gdzie znajduje się zaprawa. Liczba łączników powinna być większa w narożach budynku, gdyż miejsca te są najbardziej narażone na wpływ wiatru. W jaki sposób przebiega montaż łączników mechanicznych? Najpierw wywiercamy otwory w płycie i ścianie, następnie umieszczamy w nich łączniki, a na koniec wbijamy je młotkiem lub wkręcamy wiertarką. Pamiętać należy jednak o tym, że nie wszystkie zaprawy wymagają montowania łączników.
  4. Szczeliny dylatacyjne. W konstrukcji budynku tworzone są w celu przenoszenia wszelkiego rodzaju obciążeń, przesunięć czy odkształceń. Powinny znaleźć się w nich odpowiednie profile dylatacyjne, które utrzymają szczelność izolacji w przypadku wspomnianego przesuwania się poszczególnych elementów budowli. Są one montowane w szczelinach o szerokości co najmniej 15 mm – w tym celu należy skorzystać z zaprawy klejowej. Profile muszą posiadać siatkę zbrojną, która zapewni wystarczające przyczepność do podłoża.
  5. Wykonanie warstwy zbrojnej. Do jej przygotowania wykorzystuje się włókno szklane. Jej głównym zadaniem jest zabezpieczenie konstrukcji izolacji przed różnego rodzaju uszkodzeniami natury mechanicznej. Dzięki warstwie zbrojnej, nie musimy więc martwić się powstaniem ewentualnych pęknięć czy odkształceń. Warstwa zbrojna najpierw powinna zostać wykonana w narożach otworów drzwiowych i okiennych, gdyż są one najbardziej podatne na wspomniane uszkodzenia. Skorzystać należy z profili narożnikowych wyposażonych w siatkę zbrojeniową. Najpierw nakładamy zaprawę, a następnie montujemy wydzielony pas siatki. Następnie zatapiamy go w zaprawie, przy użyciu stalowej pacy. Identycznie postępujemy ze wszystkimi pasami siatki.
  6. Wykonanie warstwy elewacyjnej. Po wykonaniu wszystkich wymienionych wyżej prac, możemy przystąpić do nakładania tynku, który umocni całą konstrukcję, a dodatkowo zabezpieczy system przed wpływem zmiennych warunków atmosferycznych. Kiedy należy nałożyć tynk? Mniej więcej po 72 godzinach od wykonania warstwy zbrojnej. Masy tynkarskie przed nałożeniem należy wymieszać. Jeżeli zakupiliśmy zaprawę tynkarską w proszku, trzeba ją rozrobić w wodzie, zgodnie z informacją podaną na opakowaniu. Tynk rozprowadzamy przy użyciu metalowej pacy. Szczeliny dylatacyjne należy zabezpieczyć maskującymi uszczelkami.
  7. Malowanie elewacji. Farbę możemy nakładać przy użyciu wałka, pędzla bądź urządzeń natryskowych. W większości przypadku farba powinna zostać naniesiona w dwóch warstwach, niektóre produkty wymagają jednak większej liczby warstw. Podczas nakładania farby, nie zapominajmy o zachowaniu jednego kierunku nanoszenia – między poszczególnymi warstwami należy zachować również odpowiednią przerwę (zazwyczaj około 6 godzin).
Kategoria: Poradniki
Data: 19.04.2017
Social
5,0
1 ocena
Moja ocena
Lista komentarzy jest pusta.