Udostępnij
Skomentuj

Płytki klinkierowe w systemach ociepleń - jak dobrać?

Płytki klinkierowe, tańsze od cegieł, ale również świetnie wyglądające na elewacji, stanowią idealne wykończenie ścian, które zwykle tynkuje się i maluje. Istnieją jednak pewne ograniczenia co do stosowania płytek, a ich nieprzestrzeganie źle odbija się na trwałości i estetyce elewacji.

Kiedy stosować płytki klinkierowe?

Płytki klinkierowe mogą co do zasady być stosowane na każdej ścianie ocieplanej zgodnie z zasadami systemu ETICS – external thermal insulation composite system, wcześniej BSO. Oznacza to, że w ogromnej większości przy ocieplaniu styropianem, płytami grafitowymi lub wełną jest to możliwe. Płytki klinkierowe są niewrażliwe na wilgoć i zmiany temperatury, dlatego ich stosowania nie ograniczają również lokalne warunki pogodowe, ani użytkowe, jako że cechują się one także dużą odpornością mechaniczną.

Jedynym warunkiem, jaki trzeba dodatkowo spełnić, jest mocowanie ocieplenia na kołkach stabilizujących – i tak robi się to w wielu przypadkach, ale teoria mówi, że pod sam tynk wystarcza mocowanie na klej. Mocowanie na kołki jest wymagane pod płytki klinkierowe ze względu na ich dość dużą masę – stabilizacja podłoża jest warunkiem koniecznym, aby zapewnić elewacji trwałość.

Jak mocować płytki klinkierowe na elewacji?

Samo mocowanie płytek nie jest szczególnie skomplikowane, jednak trzeba znać kilka podstawowych zasad z tym związanych:

  • klej nakłada się zawsze i na ścianę, i na powierzchnię płytek. Robić to należy pacą zębatą, a później lekko dociskać płytki, aby zapewnić im maksymalną przyczepność;
  • układanie płytek zaczyna się od narożników i otworów drzwiowych oraz okiennych. Aby zachować prawidłową orientację płytek, warto posłużyć się długim sznurkiem rozpiętym przy ścianie domu;
  • w sprzedaży dostępne są płytki narożne – warto z nich korzystać, żeby oszczędzić sobie przycinania;
  • między płytkami należy pozostawić szczelinę, która później będzie wypełniona spoiną. Szerokość szczelin poziomych nie powinna być mniejsza niż 8 mm ani większa niż 15. Aby zachować wymiar, można użyć specjalnych listew dystansujących, które ustalają położenie płytek w całym rzędzie.

Jak spoinować płytki elewacyjne?

Kiedy klej zwiąże (zwykle już dzień po ułożeniu płytek), należy jego resztki szczotką usunąć spomiędzy płytek. Do spoinowania używa się mas elastycznych, które zaciera się od razu po ułożeniu pacą z gąbkową główką. Można też fugować za pomocą małej szpachelki zaprojektowanej specjalnie do spoinowania klinkieru. Nawet najmniejszą ilość spoiny, która wystaje przed lico budynku, należy od razu usunąć (zanim zaschnie). Dopiero po wyschnięciu spoin trzeba jeszcze je spoinówką (specjalna mała kielnia) wyrównać i wygładzić.

Trzeba pamiętać, że do spoinowania płytek klinkierowych wolno używać tylko i wyłącznie spoin oznaczonych jako „do klinkieru”. Inne oczywiście również mogą znieść niekorzystne warunki zewnętrzne i dobrze wyglądać, ale ze względu na dużą zawartość wapnia spowodują powstawanie nieestetycznych wykwitów na powierzchni muru. Ta sama zasada dotyczy kleju – używa się tylko dedykowanej chemii do klinkieru.

Jak dobrać płytki?

Jeśli wybrany system dociepleń składa się z wielu elementów, a wśród nich są płytki, to należy właśnie ze wskazanego modelu skorzystać. Rzadko jednak producenci samego ocieplenia sugerują, jakie płytki klinkierowe wybrać, aczkolwiek na zasadzie współpracy (lub zależności) niekiedy producenci cerami polecają systemy dociepleń i odwrotnie. Nie należy tego traktować jako wiążącej wskazówki, aczkolwiek w przypadku problemów z wyborem zwykle nie jest błędem trzymać się takich podpowiedzi.

Płytki klinkierowe można dobierać pod kątem ich cech charakterystycznych, w praktyce jednak ma to drugorzędne znaczenie, ponieważ klinkier zawsze powstaje tak samo i każde, nawet dość słabo opisane płytki, spełnią wymagania techniczne przeciętnego budynku.

Jaka cegła na elewację będzie najładniejsza?

Ponieważ technologia nie pozwala na zbyt dokładne rozróżnienie płytek klinkierowych, warto kierować się względami estetycznymi. Klinkierowe płytki podobne do cegły świetnie ją imitują – elewacja jest nie do odróżnienia od ceglanej bez rozbiórki choćby fragmentu. Cegły licowe są zaś od płytek znacznie droższe, a ich montaż wymaga szczególnej technologii wznoszenia murów – cegły są kłopotliwe, ciężkie i wymagają dużych umiejętności murarskich. Klinkier stawia znacznie mniejsze wymagania, stąd jego popularność.

Jakiś czas temu modna była cegła postarzająca elewację – dziś można ją z powodzeniem zastąpić płytką klinkierową. To szczególnie przydatne w przypadku termomodernizacji starego, ceglanego budynku, który dzięki klinkierowi nie straci nic ze swojej estetyki, a tylko będzie cieplejszy.

  • Cegła i płytki klinkierowe powinny być estetycznie dopasowane do wykończenia dachu lub słupków ogrodzenia.
  • Można łączyć płytki klinkierowe z innymi materiałami, można również nie układać z nich całej powierzchni ścian, a tylko wykończyć wybrane fragmenty elewacji – również te wybrane losowo, niezaakcentowane w żaden sposób architektonicznie.
  • Klinkier ma pewną naturalną zmienność kolorystyczną, dlatego elewacja nie będzie idealnie jednobarwna i z tego też powodu raczej nie zaleca się używania płytek w różnych wersjach barwnych.
Udostępnij
0 ocen
Oceń artykuł i Ty!

Komentarze (0)